De kracht van het delen

Je loopt met een gedachte, of een warboel aan gedachten. Wat moet je er mee, wat is de essentie, waar gaat dit heen? Herkenbaar?

Bij mij gaat zo’n gedachtenstorm een heel eigen leven leiden in m’n hoofd, maar hoe ik ook maal of probeer los te laten, ik krijg er vaak geen grip op, ik krijg het niet tastbaar. Zo’n gedachtenstorm kan bij mij door van alles komen… ik ben enthousiast over een idee en wil daar iets concreets van maken, ik heb veel te doen en plan continu in m’n hoofd wat ik wanneer kan doen. Of ik loop ergens tegenaan, iets dat me raakt, inspireert en probeer te ontdekken wat dit voor mij betekent, wat ik er mee kan.

Afstand nemen
Ik heb ontdekt hoe ik hier mee om kan gaan. De gedachten uit mijn hoofd halen helpt. Ik heb gemerkt dat opschrijven me helpt om er grip op te krijgen. Ik las laatst ergens dat je met schrijven je denken dwingt om langzamer te gaan, waardoor het niet van hot naar her vliegt. Komt er veel bij het onderwerp kijken, dan maak ik vaak eerst een mindmap, dat helpt me enorm om m’n gedachten te dumpen en daarna op papier lijnen en samenhang te ontdekken. Het blijft daarmee wel helemaal bij mijzelf.

Delen creëert
Een andere manier is door erover te praten met mensen. Dit geeft een hele nieuwe dimensie aan die gedachten. Het met anderen van gedachten wisselen, en dat kan over allerhande zaken zijn, helpt mij woorden te vinden voor wat ik wil zeggen, voor wat ik bedoel te zeggen. Dan kan ineens dat kwartje vallen. Ook kan ik nuances aanbrengen in die gedachten en ontdek ik makkelijker wat ik wil en wat niet. Wat bij mij past en wat misschien wel een goed idee is, maar niet voor mij.

Gewoon doen
Ik heb het wel moeten leren, over dingen praten die voor mezelf nog niet helder zijn. Ik had het idee dat ik eerst moest weten waar ik het over had, dat ik niet mocht laten blijken dat ik het niet wist. Een masker waar ik me van bewust werd, er vanaf wilde en zocht naar het hoe. Dat ‘hoe’ werd in 1 minuut helder tijdens een speed-sessie met Judith Webber. Heel nuchter zei ze ‘je kunt toch zeggen dat je met een idee zit, dat het nog niet helemaal af is, maar dat je het gewoon wilt delen’ en ineens dacht ik ‘ja, waarom ook niet’.

Co-creatie
Eigenlijk is het juist heel leuk als iemand zo begint, want je gaat automatisch meedenken, vragen stellen. Je krijgt interactie in een gesprek, want je hebt het niet over een voldongen feit, iets wat je precies weet en het plaatje rond hebt. In zo’n gesprek ontdek je andere invalshoeken en mogelijkheden en deze kunnen je op hele andere ideeën en creatieve invullingen brengen.

Ik heb wel even moeten wennen, af en toe hakkel ik nog wat en dan denk ik ‘ach, dit ben ik ook’. In mijn zanglessen heb ik wel geleerd dat een valse toon niet het einde is, juist vaak het begin. Dus niet stoppen bij een valse noot maar juist doorgaan, misschien nog iets valser gaan om door die schaamte heen te komen en vervolgens de juiste toon te raken!

Kort geleden tijdens een netwerkontbijt werd ik me weer bewust van de kracht van het delen. De vraag werd gesteld wat een ieder uit de ochtendsessies wilde halen. Een lastige vraag om zo te beantwoorden vond ik, totdat door het erover te hebben en ideeën en wensen van de anderen te horen voor mij duidelijk werd dat ik inspiratie zoek. Delen geeft mij een klankbord zodat ik mijn eigen gedachten en ideeën helder krijg, kan nuanceren en vormgeven.

Tags: , , ,


Terug naar agenda »